دستهای کوچک آرشیدا

گیسوان مخملیت  را مینوازم و میبوسم .

وآن دو قرص ماه سیاه که در روشنی روزچشمهایت میدرخشند آنگاه که ملتمسانه مرا مینگری ومن با دستان بسته فقط اشک میریزم و میریزم و میریزم و....

دستهای کوچکت را به دستان بزرگ و توانمند خدا و شش ماهه ء ابا عبداله(ع)میسپارم

انکس که تو رامهربانانه در آغوش من گذاشت به من باز خواهد گرداند و من این را میدانم و مصرانه به این معتقدم